Zijn christenen en moslims “Afstammelingen van dezelfde vader Abraham”?

15 April  2019 | Luiz Sérgio Solimeo 

Bij de algemene audiëntie van 3 april, om zijn uitgesproken sympathie voor de islam te rechtvaardigen, herhaalde paus Franciscus het cliché dat "we samen met de moslims de afstammelingen zijn van dezelfde Vader, Abraham".

Is het zo dat alle religies "Altijd naar de hemel kijken; Ze kijken naar God "?

In diezelfde verklaring probeerde paus Franciscus de kritiek op zijn verklaring van Abu Dhabi te weerleggen dat God het bestaan ​​van verschillende religies wil, net zoals Hij diversiteit van ras en geslacht wil. (1)

Hij zei verder in de Algemene audiëntie dat het bestaan ​​van vele religies door God gewild is, maar door zijn toegeeflijke wil. Nadat hij zich afvroeg "waarom staat God veel religies toe?" Antwoordt hij dat dit het gevolg is van "Gods vrijwillige permissiva [permissieve wil]", eraan toevoegend dat God "deze realiteit wilde toestaan: er zijn veel religies." (2)

Hij slaagt er niet in om uit te leggen dat hoewel God toestaat dat het kwaad in de wereld bestaat, "gedeeltelijk zodat groter goed niet belemmerd wordt, en gedeeltelijk zodat geen groter kwaad volgt." (3) Hij kan niet de oorzaak zijn, zelfs niet indirect, van enig kwaad.

Als E.H. Garrigou-Lagrange zegt: "de goddelijke wil kan niet, direct of indirect, de wanorde die in zonde is, voortbrengen.” “Dus kan goddelijke causaliteit die wanorde ook niet voortbrengen." (4)

De verklaring van paus Franciscus is nog gebrekkiger, omdat hij eraan toevoegt: "Sommige [religies] worden geboren uit de cultuur, maar ze kijken altijd naar de hemel; zij kijken naar God." (5)

Die zin is erg dubbelzinnig omdat valse religies de hemel en God niet correct en efficiënt kunnen zoeken. Anders zou de noodzakelijke conclusie zijn dat ze allemaal goed en heilzaam zijn. Als dat zo was, zouden ze allemaal niet bestaan ​​door zuivere toestemming van God, maar door Zijn positieve wil en verlangen. Toch is dit de betekenis van de omstreden zin in het Abu Dhabi-document die een groot schandaal veroorzaakte voor het presenteren van een God die tegengesteld is aan zichzelf door zowel goed als kwaad, waarheid en dwaling te willen.

Een mythe gemaakt door een "moslim-katholieke" priester

De valse opvatting dat er drie monotheïstische religies zijn - jodendom, christendom en islam (6) - en dat ze een gemeenschappelijke oorsprong hebben in de patriarch Abraham, is gecreëerd of op zijn minst verspreid door een pseudo-mystieke Franse priester, pater Louis Massignon (1883-1962). (7) Hij was zo'n islamofiel dat hij, toen paus Pius XI hem op 18 juli 1934 in audiëntie ontving, hem kwaadwillig een 'moslim-katholiek' noemde. (8)

De theorieën van Louis Massignon beïnvloedden het Tweede Vaticaans Concilie. (9)

Abraham, de vader van verschillende religies?

E.H. Charles Jourdan, CMJ, een Franse priester en islamist, vraagt: "Hoe kan Abraham de vader zijn van verschillende religies? Onder welke titel is Abraham een ​​vader in het geloof? Van welke Abraham zijn wij kinderen?" (10)

Hij gaat verder met uit te leggen dat de islam beter "een Adamische religie" kan worden genoemd, omdat de islam van mening is dat Adam de eerste monotheïstische profeet was: "Voor moslims is Adam de eerste monotheïst in de geschiedenis. Maar, Shh! Zeg dit niet hardop! Niettemin is de islam fundamenteel Adamisch, 'de religie van altijd.' Het is niet Abrahamisch.” (11)

Op zijn beurt is E.H. Antoine Moussali, ook een islamist, laat zien dat er niets is dat overeenkomt tussen de Abraham die we kennen uit de Heilige Schrift, aan wie de belofte van God werd vervuld in Jezus Christus en de Abraham van de islam. In de Koran verschijnt Abraham als de verdediger van de eenheid van God (niet trinitarisch), en daarom als een typische moslim. (12)

De enige gemeenschappelijke trek tussen de Abraham van de belofte en die van de islam, E.H. Moussali legt uit, is de naam zelf: "Geestelijk en theologisch gezien zijn ze radicaal anders. Inderdaad, er is een grote afstand tussen het karakter van het verbond en de belofte, open voor de toekomst [komst van Christus] en degene wiens missie het alleen was om de 'primitieve' religie te herstellen. . . de norm van de natuurlijke religie." (13)

Gebrek aan basis in historisch-genealogische studies

De vermeende aansluiting van moslims bij Abraham mist niet alleen een bijbels-theologische basis, maar ook een genealogisch-historische basis. Een studie door E.H. René Dagorn laat zien dat de Arabieren, vóór hun contact met de Joden, niet op de hoogte waren van het bestaan ​​van Ismaël, van wie wordt beweerd dat ze afstammen.

In de conclusie van zijn boek, verklaart E.H. Dagorn: "Dit onderzoek, dat bijna uitsluitend gebaseerd is op de nauwgezette analyse van Arabische genealogische werken en de oudste islamitische traditie, brengt ons tot de formele conclusie dat Ismaël, Hagar, zijn moeder en zelfs Abraham in de pre- Islamitische Arabische traditie absoluut niet bestaand zijn." (14)

Hij beweert dat omdat de Arabieren "de historische herinnering aan een vleselijke en zelfs geestelijke gehechtheid aan Abraham door zijn Ismaelietische afstamming niet hebben bewaard", het is absurd om een ​​dergelijke basis te gebruiken, "die in feite helemaal niet bestaat, voor pseudo -theologische of mystieke conclusies met betrekking tot de oorsprong van de islam." (15)

De ware kinderen van Abraham

De ware kinderen van Abraham zijn zij die de werken van Abraham doen, zij die de vervulling van de belofte aan de Patriarch in Jezus Christus, onze Heer, aanvaarden.

Dus, Paulus zegt de Galaten: "Want kinderen van God zijt gij allen door het geloof in Christus Jesus;….en wanneer gij Christus toebehoort, dan zijt gij ook het kroost van Abraham en erfgenamen volgens Belofte.” (Galaten 3:26, 29).

Toen de Schriftgeleerden en Farizeeën beweerden de kinderen van Abraham te zijn, antwoordde Jezus hen: "Ze gaven Hem ten antwoord: Onze vader is Abraham. Jezus sprak tot hen: Zo gij kinderen zijt van Abraham, doet dan ook de werken van Abraham. Maar nu zoekt gij Mij te doden: een mens, die u de waarheid gezegd heeft, welke Hij van God heeft gehoord: zo iets deed Abraham niet.” (Johannes 8: 39-40).

Moeten we broederschap of het evangelie prediken?

Bij hetzelfde publieke gehoor zei paus Franciscus: "Maar wat God wil is broederschap onder ons en op een speciale manier ... met onze broeders, Abrahams kinderen zoals wij, de moslims."

Onze Heer Jezus Christus heeft de apostelen niet de opdracht gegeven broederschap onder alle religies te prediken, maar eerder: "Gaat dus heen; onderwijst alle volken, doopt ze in de naam van den Vader en van den Zoon en van den Heiligen Geest, en leert ze onderhouden al wat Ik u heb geboden." (Mattheüs 28: 19-20).

Dit is de missie van de opvolgers van de apostelen, en met name de paus, de opvolger van Sint Petrus. Helaas is dit niet wat we zien in de betreurenswaardige dagen waarin we leven. Moge God in zijn genade medelijden met ons hebben en deze dagen verkorten.

Voetnoten

1. Luiz Sérgio Solimeo, “Theological and Canonical Implications of the Declaration Signed by Pope Francis in Abu Dhabi,” TFP.org, 27 feb. 2019, https://www.tfp.org/theological-and-canonical-implications-of-the-declaration-signed-by-pope-francis-in-abu-dhabi/.

2. Francis, “Generale Audiëntie” 3 april 2019, Vatican.va, http://w2.vatican.va/content/francesco/en/audiences/2019/documents/papa-francesco_20190403_udienza-generale.html.

3. Leo XIII, Encyclical Libertas praestantissima, Vatican.va, 20 juni 1888, nr. 33, http://w2.vatican.va/content/leo-xiii/en/encyclicals/documents/hf_l-xiii_enc_20061888_libertas.html.

4. Reginald Garrigou-Lagrange, O.P., Reality: A Synthesis of Thomistic Thought, accessed 12 april 2019, https://www.ewtn.com/library/theology/reality.htm.

5. Franciscus, “Generale Audiëntie.” (nadruk van mij)

6. Joods en moslim monotheïsme ontkent de drie-eenheid en is daarmee niet gelijk aan christelijk monotheïsme: “De Drie-eenheid is de essentie van God”, zoals benadrukt werd door E.H. Antoine Moussali. Zie La Croix et le Croissant, (Parijs: Éditions de Paris, 1998), 19.

7. Zie Louis Massignon, Annuaire du Monde Musulman (Parijs: Presses Universitaires de France, 1955), 217.

8. Lorenzo Perrone, “‘Abraham, Père de Tous les Croyants’ Louis Massignon et l’Apostolat de la Prière,” Proche-Orient Chrétien, 60, 2010, 106, http://www.academia.edu/1287868/_Abraham_p%C3%A8re_de_tous_les_croyants_Louis_Massignon_et_l_%C5%93cum%C3%A9nisme_de_la_pri%C3%A8re. Zie Luiz Sérgio Solimeo, Islam and the Suicide of the West (Spring Grove, Penn.: The American Society for the Defense of Tradition Family and Property, 2018), hoofdstuk 12 en 18.

9. Zie Christian S. Krokus, “Louis Massignon’s influence on the teaching of Vatican II on Muslims and Islam,” Islam and Christian–Muslim Relations, vol. 23, 2012, Issue 3, 329–345, Jun. 22, 2012, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09596410.2012.686264; Neal Robinson, “Massignon, Vatican II and Islam as an Abrahamic religion,” Islam and Christian–Muslim Relations, vol. 2, 1991, Issue 2, 182-205, 10 april 2007, http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09596419108720957?src=recsys.

10. François Jourdan, Dieu des Chrétiens, Dieu des Musulmans: Des repères pour comprendre (Paris: Éditions de L’Oeuvre, 2008), 42.

11. Eléonore de Vulpillières, “Islam et christianisme: Les impasses du dialogue interreligieux−L’islamologue François Jourdan revient sur les différences spécifiques qui distinguent l’islam du christianisme,” Le Figaro, 22 jan. 2016, http://www.lefigaro.fr/vox/religion/2016/01/22/31004-20160122ARTFIG00344-islam-et-christianisme-les-impasses-du-dialogue-interreligieux.php.

12. Antoine Moussali, La Croix et le croissant (Paris: Éditions de Paris, 1998), 50–55.

13. Ibid., 55.

14. René Dagorn, La geste d’Ismael d’après l’onommastique et la tradition arabes (Geneva: Librairie Droz, 1981), 377.

15. Ibid.

De truc van de “eucharistische honger”.

De Duitse bisschoppenconferentie heeft voor afzonderlijke gevallen toegestaan dat protestanten in een gemengd huwelijk te communie gaan. Ik heb daar al over geschreven in mijn column “de retorische truc”. Hieronder volgt de weergave van een gesprek rond dit thema met kardinaal Brandmüller zoals dat verscheen op Kath.net. Hierin wordt met name het argument van de “eucharistische honger” dat de bisschoppen gebruiken, afgewezen.

“Het gaat dus weer eens over het uitreiken van de heilige communie aan niet-katholieke huwelijkspartners”, zegt de kardinaal met zijn milde glimlach waarmee de bijna 90-jarige zijn blik op de werkelijkheid in geschiedenis en actualiteit pleegt te richten: “Dan moet je je vooraf  wel bepaalde dingen afvragen: welke rol speelt daarbij het niet horen bij de katholieke Kerk? Wat is eigenlijk ‘Kerk’? Een ondernemen gericht op wereldverbetering? Een NGO voor levenshulp? Als dat zo zou zijn, dan zou onze vraag volgens criteria als nut, maakbaarheid, kans op succes beantwoord moeten worden”.

“Echter ‘Kerk’ is een werkelijkheid”, zo gaat Brandmüller verder, waaraan deze begrippen eerder vreemd zijn. De Kerk is Gods werk, zij is de zichtbare, beleefde gestalte waarin de verrezen Christus zijn verlossingswerk in de wereld voortzet. Dat moeten we in gedachte houden als het om Kerk en al wat daarmee samenhangt, gaat. En nu terug naar de kwestie. Ook hier is hard verheldering nodig. Velen spreken over ‘avondmaal’. En daar komen dan begrippen als tafelgemeenschap, uitnodiging, gastvrijheid enz. om de hoek kijken. Dat is allemaal – in zekere zin – waar. Maar eucharistie, communie in katholieke en orthodoxe zin is iets wezenlijk anders.

Volgens katholiek-orthodoxe overtuiging worden in de eucharistieviering – de Heilige Mis – brood en wijn waarachtig, werkelijk en naar hun wezen veranderd in het Lichaam en Bloed van Jezus Christus. Op de avond voor zijn lijden heeft Christus brood en wijn genomen en het aan zijn leerlingen gereikt: neemt en eet – drinkt: dit is mijn Lichaam, dit is mijn Bloed, en: doet dit tot mijn gedachtenis. En daarom gaat het nu juist als we spreken over communie. Het gaat om de waarachtig, werkelijk en naar zijn wezen (dus niet met de zintuigen waarneembaar) tegenwoordige Christus in de zintuiglijk waarneembare vorm van brood en wijn.”

“Communie is dus”, benadrukt Brandmüller, “de vereniging van de verloste mens met Christus die in het mysterie tegenwoordig is. Een gebeuren dat zich in de existentiële diepten van de geloviger voltrekt. Juist daarom zegt de apostel Paulus: ‘Wie dan onwaardig van het Brood eet en uit de kelk des Heren drinkt, bezondigt zich aan het Lichaam en Bloed van de Heer’. Wie dat doet – aldus de apostel – ‘die eet en drinkt zich een oordeel’. Dat moet men ook bedenken als er sprake is van toelating tot de communie in bepaalde gevallen.

Als het stuk van de bisschoppenconferentie van afzonderlijke gevallen spreekt waarin dit mogelijk moet zijn, dan is dat op zich alleen maar een tactische stap richting intercommunie met niet-katholieken in het algemeen. Een doel dat vooral protestanten maar ook enkele katholieke bisschoppen voor ogen hebben”.  De kardinaal kijkt op, de glimlach heeft plaats gemaakt voor een ernstige blik: “Men noemt een dergelijke werkwijze ook ‘salamitactiek’. En: een voortdurende druppel holt de steen uit. Een totaal oneerlijke strategie om tot het eigenlijke doel te komen.

De regelrecht brutaal geconstrueerde casus van een niet katholieke partner in een gemengd huwelijk die aan “eucharistische honger” lijdt is een pijnlijke, melodramatische enscenering, om niet spreken van ‘kitsch’: ‘Je doorziet de bedoeling en je wordt boos’. Een christen die echt naar de heilige communie verlangt, en die weet dat er geen eucharistie zonder Kerk en geen Kerk zonder eucharistie bestaat, vraagt om opname in de Kerk. Al het andere is dubieus en oneerlijk. De Kerk is geen zelfbedieningszaak waarin men uitkiest wat bevalt en al het andere in het schap laat liggen. Hier geldt: ‘Alles of niets’!”

“Alles of niets”…  juist die claim wil men ontlopen. Brandmüller verder: “En nu haalt men – ineens speelt zelfs het zo verachte kerkelijk recht een rol – de Codex Iuris Canonici erbij. Inderdaad bepaalt deze in canon 844 § 3 dat het een katholiek priester geoorloofd is de absolutie, de ziekenzalving en de eucharistie te geven aan orthodoxe gelovigen, die de juiste gesteltenis bezitten en er zelf om vragen.

En dan volgt in § 4: ‘Als stervensgevaar aanwezig is of als volgens het oordeel van de diocesane Bisschop of van de bisschoppenconferentie een andere ernstige nood (!) ertoe dwingt, dienen katholieke bedienaren dezelfde Sacramenten geoorloofd toe ook aan de overige christengelovigen niet in volledige gemeenschap levend met de katholieke Kerk, die zich niet tot een bedienaar van hun gemeenschap kunnen wenden (!!)  en er uit eigen beweging om vragen, mits zij wat dezelfde Sacramenten betreft blijk geven van het katholieke geloof en zij de juiste gesteltenis bezitten (!!).’

Voor de kardinaal “is het duidelijk dat hier gedacht wordt aan situaties zoals doodsgevaar, gevangenschap enz. Denk maar aan de gestapogevangenissen na 20 juli 1944, maar asjeblieft niet aan een ondefinieerbare ‘eucharistische honger’. En: wat betekent ‘de juiste gesteltenis bezitten’? Daarmee wordt afwezigheid  van zware zonde en de eerlijke bedoeling het sacrament te ontvangen bedoeld.” Je kunt je dan volgens Brandmüller ook afvragen, “waarom een niet-katholiek die bovenstaande voorwaarden vervult, en zich niet in een noodsituatie bevindt, niet eenvoudigweg vraagt om opname in de Kerk.”

En de kardinaal ziet het eigenlijke gevaar: “De gemene truc bij de genoemde argumentie bestaat daarin dat men regelingen voor zeer uitzonderlijke situaties gaat uitbreiden naar een alledaagse situatie. Eerlijk oecumenisch streven wijst dergelijke slinkse streken af”. Want: “Het is de waarheid die bevrijd. En tenslotte: de Kerk kan met de sacramenten niet zomaar doen wat ze wil: de apostel zegt: ‘Zo moet men ons beschouwen: als dienaren van Christus en als beheerders van Gods geheimen’. Beheerders. ‘Van beheerder verlangt men dat ze laten zien dat ze trouw zijn…’, zegt de apostel Paulus.

Veraling: C. Mennen 6 maart 2018

Bisschop de Korte staat boven de wet

In het novembernummer van het Martinus magazine zegt bisschop de Korte: “Het weigeren van de communie aan een protestant zou ik niet zo gauw doen”, het Katholiek Nieuwsblad attendeerde mij hierop. Kardinaal Simonis is een voorbeeld voor bisschop de Korte, toen er een protestant naar kardinaal Simonis toekwam om de communie te ontvangen handelde de hij als volgt: “Hij gaf hem de communie, maar na de Mis ging hij in gesprek met die persoon. Hij legde hem uit dat protestanten niet in volledige gemeenschap met de katholieke Kerk leven en daarom moeten afzien van het communiceren.” Kan allemaal waar zijn, maar het mag niet! Het katholieke wetboek zegt heel duidelijk dat katholieke priesters de communie niet mogen geven aan protestanten, behalve in situaties van doodsgevaar of andere zeer ernstige situaties (can. 844 § 1). Van een dergelijke ernstige noodsituatie is in het voorbeeld van de bisschop geen sprake. Ook bisschoppen staan niet boven de wet en moeten die gewoon gehoorzamen. Maar bisschop de Korte denkt daar blijkbaar anders over.

Darwinistische Omroep

Nu ik toch bezig ben ook nog maar even een artikeltje over de EO met haar uitzending “Door de wereld”. Ik stelde in mijn vorige bijdrage dat de uitzending van de EO schandalig is. Hierbij een nadere uitleg.

Het is onbegrijpelijk dat de EO Wim Berkelaar als vaste historicus uitgekozen heeft. Wim Berkelaar is een rasechte darwinist die in een uitzending enige tijd geleden zei: “Jij en ik zijn ook apen, maar we proberen als beschaafde apen te opereren.” We zijn getemde apen die, volgens de theorieen van Freud, hun apendriften moeten leren beheersen en onderdrukken. Dankzij de politiestaat zouden wij nu veiliger leven, daarom verheerlijkt hij de taser die de politie tegenwoordig gebruikt. De mens is slecht, de staat is goed.

Bisschop wil concilies terugdraaien

In het Reformatorisch Dagblad staat een bespreking van de bijeenkomst "Wij Kiezen voor Eenheid". Bisschop de Korte maakt het daarin nog bonter. Volgens het RD zegt hij: „Gelukkig constateer ik vandaag toenadering tussen christenen van verschillende tradities als een groot geschenk van Gods Geest. De ketters en papen van gisteren zijn vandaag de broeders en zusters in de ene Heer geworden. We beginnen vandaag niet bij de verschillen maar bij de overeenkomsten, zonder te vervallen in een goedkope knuffel­oecumene. In het verleden hebben we elkaar vervloekt. We vragen daarvoor vergeving.” Inderdaad de Kerk heeft in het verleden vervloekingen (Anathema’s) uitgesproken, zo heeft het concilie van Trente uitgesproken: "De heilige en algemene Synode meent - hun lichtzinnigheid tegemoetkomend - de meest beruchte ketterijen en dwalingen van eerder genoemde schismatici te moeten uitroeien, opdat hun verderfelijke besmetting niet meer mensen naar zich toe trekt. Deze anathema worden uitgevaardigd tegen de ketters zelf en tegen hun dwalingen." En ze heeft bepaalde mensen die een ketterij aanhangen verdoemd. Daarmee handelt de Kerk volledig in lijn met de H. Schrift, zie bijv. Gal.1. Die kerkelijke besluiten zijn nog even geldig als toen ze werden uitgesproken, maar bisschop de Korte wil daarvan niet weten, hij vraagt vergeving voor de vervloekingen van de Kerk. Maar daartoe is hij niet gemachtigd, hij kan niet als lokale bisschop vergeving vragen voor uitspraken die door de Kerk gedaan zijn. Dit is contraproducties voor de ware oecumene, en bisschop de Korte verduisterd op deze wijze bewust het Katholieke geloof en zet mensen uit andere kerken op het verkeerde been.