Jongens zijn niet gebaat bij zelfontplooiing

ANGELA CROTT 3 MEI 2013

Als we de toename van ADHD bij jongens een halt willen toeroepen, dan moeten we het individualisme aanpakken – te beginnen bij de veel te lange schooltijd, stelt Angela Crott in haar proefschrift ‘Jongens zijn ’t. Van Pietje Bell tot probleemgeval’.

Het maatschappelijk onbehagen dat de laatste tien jaar het maatschappelijk debat beheerst, is volgens de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) een ‘veelkoppig monster’. Het ziet er voor iedereen anders uit, waardoor het moeilijk is de vinger te leggen op de precieze oorzaak en omvang ervan. Lees hier verder...

Stemming over vrouwelijke bisschop in de Anglicaanse Kerk

Naar aanleiding van dit krantenbericht moest ik denken aan onderstaand gedicht van kapelaan Schouten:

Anglicaanse Kerk stelt stemming over vrouwelijke bisschop uit
YORK – De Church of England, de Anglicaane Kerk, heeft een voor maandag geplande stemming over de openstelling van het bisschopsambt voor vrouwen, uitgesteld.

‘k Vloek de Kerk van Engeland stijf,
want: zij mijteren het wijf.
Wie kan zoiets zots verzinnen:
priesteressen – bisschoppinnen!
En intussen vloeien stromen
naar de Moederkerk van Rome,
die – hoe hoog de golven slaan –
weet haar mannetje te staan.

Gedicht Eerwaarde kapelaan H. Schouten 

De verscheidenheid van man en vrouw

Wanneer we gaan spreken over de verschillen tussen man en vrouw moeten we natuurlijk oppassen voor het overdrijven van de verschillen of voor het ontkennen van de overeenkomsten[1]. Wanneer iemand ons zou vragen: ‘toon mij een mens’, dan kun je eigenlijk alleen maar een man en tegelijk een vrouw laten zien. De mens bestaat namelijk niet, maar de mens bestaat in twee verschijningsvormen, de mannelijke en de vrouwelijke vorm, waarbij de twee complementair zijn. Eerst gaan we een aantal lichamelijk verschillen na, om daarna diverse geestelijke verschillen aan te wijzen. Met als doel een aantal elementen te vinden die het man- en vrouw-zijn typeren en karakteriseren. De lichamelijke natuur en aard van de mens is hierbij het symbool, de uitwendige verschijningsvorm van de inwendige geestelijke natuur van de mens. Innerlijk en uiterlijk zijn ook in dit opzicht het verlangde van elkaar, twee uitingen van hetzelfde. De eenheid van lichaam en ziel staat dus voorop. De psycholoog Philipp Lersch heeft het treffend als volgt uitgedrukt: ‘De Leib ist Organ des Lebens, in dessen Vollzug auch die Seele zur Entfaltung kommt, oder genauer ausgedrückt: des Lebens, das in den seelischen Vollzügen zur Wachheit des Lebens gelangt.‘[2]
Simone de Beauvoir stelt in haar werk “Le deuxième sexe” van 1946 dat men niet wordt geboren als vrouw maar als vrouw gemaakt wordt door opvoeding. Niet te ontkennen valt dat de opvoeding een bepaalde invloed heeft op het vrouw zijn, maar klopt haar stelling dat je niet als vrouw geboren wordt? Dat willen we aan een nader onderzoek onderwerpen.

Het gescheiden zitten van mannen en vrouwen in de kerk

Het gescheiden zitten van mannen en vrouwen in de kerk is een zeer oude traditie. Al in de Joodse synagoge waren de mannen van de vrouwen gescheiden, maar ook in de eerste Christelijke gemeente kende men deze gewoonte. Een van de eerste christenen die daarover schreef was Cyril van Jeruzalem, in de vierde eeuw na Christus. Hij heeft gezegd: “Laten de mannen bij de mannen zijn, en de vrouwen bij de vrouwen. Ik wil hierbij het voorbeeld geven van Noach’s ark: Noach ging in de ark met zijn zonen, en zijn huisvrouw met de vrouwen van zijn zonen… Wanneer de Kerk gesloten wordt, en we allemaal binnen zijn, laat er dan scheiding zijn, mannen bij mannen, en vrouwen bij vrouwen…. En zelf wanneer er plaatsen gereserveerd zijn in de buurt van elkaar, laat dan de passie aan de kant gezet worden. Laten de mannen wanneer ze zitten een goed boek nemen, en lezen, terwijl anderen luisteren, en wanneer er geen boek is laat men dan bidden, of laat iemand iets nuttigs spreken. En laat de groep van jonge vrouwen op gelijke wijze bijeen zitten, zachtjes zingende, of lezend, zodat haar lippen bewegen, maar een ander het geluid niet opvangt, want ik verdraag het niet wanneer een vrouw in de kerk spreekt. En laten de getrouwde vrouwen dit voorbeeld navolgen, en bidden; laten haar lippen bewegen, maar haar stem ongehoord blijven, opdat er een Samuël moge komen, en uw onvruchtbare ziel opgewekt wordt tot redding door God die uw gebed hoort; want dat is de betekenis van de naam Samuël (Protocatechesis, 14, NPNF, s. 2, v.7). Hier baseert Cyril zich, wanneer hij spreekt over zwijgen van de vrouwen in de gemeente, natuurlijk op 1 Kor. 14: 33, 34. Het is niet helemaal duidelijk of Cyril een nieuwe praktijk introduceert of dat hij alleen maar oproept om een reeds bestaande traditie niet te negeren. Duidelijk is in ieder geval wel dat het een volledig normale en gebruikelijke praktijk was in de kerken om vrouwen en mannen gescheiden te laten zitten.